Accreditatie: kind met badwater niet weggooien

19 april 2018

Er is de laatste tijd heel wat te doen rond de accreditatietrajecten. Haast elk ziekenhuis dat die naam waardig is, is ondertussen toegetreden tot JCI of NIAZ. Maar de ziekenhuizen beginnen ook meer en meer terughoudend te worden. En dat is begrijpbaar, vindt professor Vandijck. “Accreditatie an sich is iets fantastisch. Nog nooit hebben we op zo’n korte tijd zoveel winst gemaakt op patiëntveiligheid. We mogen het kind dus met het badwater niet weggooien. Omgekeerd ondermijnen de huidige accreditatiesystemen zichzelf deels omdat ze soms extreem aan mierenneukerij doen en dat begint velen tegen te gaan. Maar wat is het alternatief? Alleen als we iets hebben dat een degelijk alternatief is en dat meer aangepast is aan de manier waarop wij hier in ziekenhuizen werken, kunnen we overwegen om de huidige systemen te al dan niet deels te verlaten. Alleen is dat alternatief er nu niet. Tegelijkertijd moeten we ook zelf durven reageren want aan contextuele factoren kun je zelf heel veel doen. Voor mij is de accreditatie van een ziekenhuis de fundering en de ruwbouw. Het is aan onszelf om nu de binnenarchitectuur aan te passen en hier kan men zeer creatief en innovatief tewerkgaan. We moeten van extrinsieke kwaliteit naar intrinsieke kwaliteit overstappen. Dat kan alleen als je bewustwording creëert en door de huidige accreditatiesystemen hebben we dat wel bereikt.”